Onze artiest was er vertegenwoordigd met twee rode monochrome structuren –olieverf op doek- een uit 1959 en een uit 1960; een vuurgouache, dus een gebrande gouache uit 1961; een nagelwerk, bestaande uit nagels en olieverf op hout  uit 1961 en ten slotte een zogenaamde “chemin de feu dans l’espace”, een werk in hout, metaal en lucifers uit 1968.
Die ZERO-groep bestond uit diverse componenten.  Er was vooreerst vanaf 1958 de Duitse stichtersgroep met het triumviraat Heinz Mack, Otto Piene en Günther Uecker.  Die Duitse ZERO-kunstenaars, die alle drie nog leven en actief zijn, hebben in hun oeuvre een hang naar symboliek en kosmische metaforiek.   Zij waren vooral geïnspireerd door enerzijds Lucio Fontana’s pathos, zijn gevoel voor drama en zijn ronkende manifesten en anderzijds door Yves Kleins kosmologische fantasieën.  Tot die grote ZERO-beweging wordt natuurlijk ook de koelere, minder empathische Nederlandse NUL-groep gerekend, met Jan Schoonhoven, Henk Peeters, Jan Henderikse en Armando, kunstenaars die goed gekend zijn in deze galerie.  En naast enkele Belgen, Italianen, Fransen en Japanners, behoort dus ook de Fransman Bernard Aubertin tot die beweging.


Bernard Aubertin is geboren in Fontenay-aux-Roses (Seine) in 1934. Hij leeft en werkt thans in Reutlingen (Duitsland).  Hij bestudeerde de moderne schilderkunst, voornamelijk met betrekking tot het kubisme en het futurisme.  Zijn contacten met Yves Klein, de medestichter van het Nouveau Réalisme en vooral bekend omwille van zijn blauwe monochrome schilderijen, verwijderde hem van het figuratieve.  In 1958 realiseerde Aubertin zijn eerste grote, maar dan rode monochrome schilderijen.  Een jaar later ontstonden wat hij zijn monochrome rode structuren noemde.   En in 1960 zijn eerste “nagel-schilderijen”, om weer een jaar later zijn eerste vuurschilderijen te zien ontstaan, ook collages van verbrand papier.  In die periode creëerde hij ook seriële structuren met in brand gestoken lucifers.  In 1962 ontwikkelde hij zijn “vuurwerken” verder.  Hij maakte gouaches, publiceerde boeken, creëerde sculpturen.  Aluminium reflectoren werden aangewend en in 1967 maakte hij zelfs vuurbanen in de ruimte en gebruikte hij ook motorische drijfkracht.  Om die spectaculaire jaren zestig te bekronen is er in 1969 de publicatie: “Aubertin pyromane”. 
Maar inmiddels nam hij vanaf 1961 aan belangrijke ZERO-manifestaties deel.  Ik vermeld er slechts een drietal uit de pioniersjaren 1961-1962.  Vooreerst in 1961 de tentoonstelling te Arnhem in Galerie A, getiteld “ZERO”, met naast Bernard Aubertin onder meer Yves Klein, Lucio Fontana, Piero Manzoni, Heinz Mack, Otto Piene, Günther Uecker,  Jan Schoonhoven en Henk Peeters.  Datzelfde jaar nog was Aubertin in de ZERO-hoofdstad Düsseldorf te gast in de legendarische Galerie Schmela voor de tentoonstelling “ZERO – Edition, Exposition, Demonstration”.  Diezelfde kunstenaars waren er, samen trouwens met de Antwerpenaar Paul Van Hoeydonck.  Bij die gelegenheid verscheen het nummer 3 van het ZERO-tijdschrift, meteen het laatste nummer, met teksten van de meeste participerende kunstenaars. 
In 1962 werd Aubertin geïnviteerd voor de historische expositie “NUL” in het Stedelijk Museum Amsterdam, samen met Armando, Jan Henderikse, Henk Peeters, Jan Schoonhoven, Fontana, Manzoni, de drie ZERO-stichters en de Belgen Pol Bury en Jef Verheyen.  En ik kan zo eindeloos verder gaan.  Op de uitnodiging voor deze expositie zijn niet minder dan 15 tentoonstellingen vanaf 2012 tot 2015 vermeld, met als hoogtepunt nog dit jaar de ZERO, Countdown to Tomorrow 1950s-60s in het Solomon R. Guggenheim Museum New York, die een vervolg krijgt eerst in het Museum Martin Gropius Bau in Berlijn en daarna in het Stedelijk Museum Amsterdam.
Het werk van Bernard Aubertin werd ook vrij snel opgenomen in de grote openbare en private verzamelingen als de verzameling Lenz, de collectie Dudé te Bazel en de verzameling Bauman te Frankfurt.
Ik kom tot een besluit.  Bernard Aubertin is een van de sleutelfiguren uit de kunst in de jaren zestig: those were the days.  Hij had zijn banden zowel met de Franse Nieuwe Realisten, de Nederlandse NUL-groep, als met de Duitse ZERO-beweging, waar hij in 1961 lid van werd.  En vanuit die achtergrond creëerde hij mede een eigen tijdsbeeld, een eigen component in dat zo fel veranderend tijdsgewricht, in die zo snel evoluerende kunstgeschiedenis. 
Ik eindig met een citaat van de Amerikaanse dichter Allen Ginsberg over de jaren zestig: “ Het ging niet om rebellie, maar om vriendschap.  Niet om boosheid, maar om gelukkig zijn.  Om het samenzijn, het elkaar vinden als minnaars, vrienden, dichters”. 

Ernest Van Buynder, voorzitter Vrienden van het MuHKA.

Bernard Aubertin Antwerpen

18.05.2014 - 28.06.2014

Bernard Aubertin in de Galerie Schoots en Van Duyse – Antwerpen 18 mei 2014.
Dames en Heren,
De kunstenaar van vandaag Bernard Aubertin heb ik leren kennen ter gelegenheid van de grote, magistrale ZERO-tentoonstelling in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen eind 1979, geconcipieerd door conservator Jean Buyck.